เรื่องของเรื่อง ย้อนไปในงาน CU Music Festival 2008 วันสุดท้ายเลย

 

ผมก็ไปถ่ายรูปครับ อยู่หน้าเวที มันวันพุธ ผมเลยเสื้อเขียว

 

คืองาน 3 วัน จันทร์ อังคาร พุธ ได้ข่าวผมสวมเสื้อสีตามวันครับ

 

โอเค วันสุดท้าย แจกรางวัลเป็นโปสเตอร์พร้อมลายเซ็นศิลปินที่มาร่วมทั้งหมด

 

ข้อแม้คือ ต้องโชว์อะไรที่เป็นสีเขียว

 

อ่ะ ผมก็นิ่งครับ ผมมาถ่ายภาพ อยู่ในไลน์สื่อ ไอ้เรื่องอะไรยังงี้ ให้เด็กเล่นไปเหอะ

 

แล้วผมก็แว่วเสียงชะนีกรีดร้องอยู่ข้างหลัง มีรั้วกั้นพื้นที่ผู้ชม กะ เพรส แอเรีย ฟร้อนท์ สเตจ

 

ชะนีร่ำร้อง อยากได้โปสเตอร์

 

ชะนีแลเห็นว่าผมเสื้อเขียว ขึ้นเวทีไป แหมเขียวชิ้นใหญ่ด้วย ได้แน่ๆ

 

มือชะนีมาตีที่ไหล่ พร้อมเสียงว่า อยากได้โปสเตอร์

 

ผมยังนิ่ง มือจับกล้อง ไม่สนใจอะไร

 

เสียงชะนีร่ำร้องไม่พอใจ เสียอารมณ์ อดได้โปสเตอร์

 

...

 

ไม่เกรงใจ ว่าสถานที่จัดอยู่หน้าพระรูป 2 รัชกาล

 

จะหันไปด่า "อิเหี้ย" ดังๆ

 

นิสิต ป.ตรี ท่านใด อ่านแล้วพอจะนึกถึงพฤติกรรมตัวเองในครั้งนั้นได้

 

ถือว่าโดนผมด่าในตอนนี้ละกันนะ

 

 

 

อ่า รถอาร์มเท่ครับ ไม่มีป้ายทะเบียน

 

อ่า ไม่ได้เอาไปแต่งหรอกครับ

 

อ่า คือว่า แม่งมีรถมาเฉี่ยวครับ เอาป้ายทะเบียนรถผมไปด้วย

 

อ่า รถอาร์มเท่ครับ ไม่มีป้ายทะเบียน

 

มึงหักซ้ายซักสองเซ็น มึงก้อไม่ต้องเอาป้ายกุไปแร้ว แสด

 

สบายใจเลยกู

 

ไปส่งลูกสาวคนโตที่มหาลัย เจอรุ่นน้องเลยนั่งคุยกะรุ่นน้องอยู่ใต้หอ

ลูกสาวกลับมาบอกว่าเจอรุ่นน้องอีกคน เรารึก็อารมณ์ดี เพราะน้องคนที่ว่าเค้าเป็นคนอารมณ์ดี

ก็เอาเลย กระโดดเหยงๆไม่อายฟ้าดินและใครทั้งนั้น

อายทำไมเล่า คนมองกันเยอะแยะ ไม่ต้องอาย นิเทศฯไม่อายใคร

กระโดดเหยงๆ ส่งเสียงร้องนำไปก่อนด้วย

"ซิกัมซ่า ซิกัมซ่า ซิกัมซ่า"

ห้าเมตรก่อนถึงเป้าหมาย ผมหยุดกระโดดอยู่ในท่ายืนขาเดียว

เซไปข้างหน้าเล็กน้อย ทำท่าจะหัวทิ่ม แต่ประคองตัวกลับมายืนได้

ผู้หญิงคนนั้น โอ้ว แม่เจ้า เหมือนไอ้น้องซิกัมซ่าชิบหาย แต่ ไม่ใช่

สายตามากมายจับจ้องที่เรา หันไปถามเดอะแก้งลุงและลูกสาวที่เดินตามมา

"นี่เราทักคนผิดรึป่าว"

ไอ้ลุงตอบทันใด โฮ้ย เค้าอยู่ร้านข้างหน้า ไม่ใช่ร้านนี้

"ขอโทษครับ" ผมเลยต้องขอโทษคนที่ร้านตรงนั้น ก่อนเอามือตบหน้าตัวเอง

เอาส่วนผิวหน้าที่แตกร้าวออกไป ก่อนจะปล่อยฮาเสียงดังลั่น ในความเป๋อของตัวเอง

และฮายิ่งกว่า ที่ลูกสาวยังอุดส่าป่าวประกาศ

"ชื่ออาร์มค่ะ จบแล้ว สิดเก่าค่ะ"

...

ฮา เครียดๆอยู่ ฮา !!! ^.^

 

 

เมื่อคืนไปชิวกะพี่ๆน้องๆที่สนิท

 

มีคนโทรมาอวยพรวันเกิดย้อนหลังมั่ง เข้าใจผิดวันมั่ง ไม่ซีเรียส

 

แต่เรื่องของเรื่องคือมีรายนึงโทรมา เบอร์ไม่ได้เมมไว้ ไม่รู้ใคร

พอเรารับสาย เค้าก็บอกว่า สุขสันต์วันเกิดนะเว้ย พรุ่งนี้อย่าลืมเบิร์ธเดย์กูด้วย

ตอนนั้นขับรถ กำลังจะไปที่ร้านที่จะชิว ก็โอเค ขอบคุณมากนะครับ

ว่าแต่นี่ใครเหรอ ?

 

ปลายทางตอบกลับมาว่า เอ้า แล้วนั่นใครล่ะ

 

ชักแหม่งๆ...

 

ก็ถามเค้ากลับไปว่า โทรมาหาใครล่ะครับ

 

แล้วคำตอบที่เป็นคำถามของปลายสายก็ดังออกมา ว่า เอ้านั้นไม่ใช่ แซะ เหรอ

 

...

 

แซะไหนวะ ? นี่อาร์มครับ ไม่ใช่แซะ

 

...

 

วางสาย ขับรถต่อ อารมณ์ก็ฮาๆกะเรื่องนี้

 

ว่าแต่แซะไหนวะ เด๋วกุจะแซะคนโทรมา เดี๊ยะ !!!

 

 

แก่อีก ยังแก่ได้อีก

หวังว่าอะไรจะดีขึ้น หวังว่า

 

วันเกิดปีนี้ไม่ได้แตกต่างอะไรจากทุกปีที่ผ่านๆมา

แต่ดีตรงที่ไม่ออกไปไหน อยู่บ้าน นอน ทำงานก้อกแก้กหน้าคอม เล่นเกม ดูทีวี

 

ไม่มีอะไรต่างจากวันปกติเท่าไหร่หรอกมั้ง

 

มีข้อความที่ถูกส่งมาเรื่อยๆ ทั้งทางมือถือ อีเมล hi5 แล้วก็ multiply

 

ขอบคุณครับ ขอบคุณทุกคน

จริงๆไม่ต้องลำบากส่งข้อความก็ได้

เพราะมันจะทำให้ผมหยิ่งลำพองเกินไปกับวันเกิดของตัวเอง

จริงๆก็แค่วันธรรมดา ที่ไม่น่าจะต้องมีอะไรมาก

ใช้ชีวิตอยู่อย่างเรียบง่าย

ใช้ชีวิตอย่างสม่ำเสมอ ไม่ต้องหวือหวา

สบาย สบาย

 

ผมจะไปเล่นเกมต่อแล้วนะครับ

 

ความรัก ความชอบ เรื่องแบบนี้ไม่เข้าใครออกใคร

ถึงเวลาจะมาก็มา และถึงเวลาจะไปก็ไป

ชอบเค้า แล้วเค้าชอบเรา ก็ดีกันไป คบกันไป

ชอบเค้า แต่เค้าไม่ได้ชอบเรา ก็ยิ้มให้แล้วโบกมือบ้ายบายกันไป

 

ชีวิตเป็นเรื่องของความสมหวังและผิดหวัง ที่เปลี่ยนแปลงไปตามวาระ ตามโอกาส

ตามปัจจัยอะไรอื่นๆอีกหลายสิ่งหลายอย่าง

 

ชีวิตดำเนินต่อไป กาลเวลาเดินหน้าไปสู่จุดหมายปลายทางที่ยังไม่รู้ อนาคตที่ไม่อาจคาดเดากันได้

ความทรงจำถึงอดีตที่ผ่านล่วงเลยแล้วนั้น

บางทีก็ฉายภาพขึ้นในห้วงความรู้สึกนึกคิด

เธอคนนั้น เค้าคนนี้ เรายังคงคิดถึงพวกเค้าอยู่ ไม่ได้ลืมเลือนหรือหายไปไหน

อาจจะแตกต่างบ้างตรงที่ว่า อาจจะรู้สึกไม่มากเท่ากับสมัยก่อน

มีอะไรที่เปลี่ยนแปลงไปบ้าง ในฐานะที่เราโตขึ้น มองอะไรโดยมีบทเรียนนั้นมาแล้ว

 

ความเข้าใจในชีวิตอาจจะเป็นเรื่องง่ายและยากในเวลาเดียวกัน

เป็นเรื่องที่แตกต่างกันไปในรายบุคคล

 

ในเวลาที่เราบอกว่าเราเข้าใจ

เราเข้าใจมันจริงๆหรือปล่าว

อย่างไรคือเข้าใจ

ต้องอย่างนั้น ต้องแบบนี้ คือเข้าใจ

มนุษย์ทั้งหลายก็สร้างมันขึ้นมาและเป็นกรอบ เป็นกฎเกณฑ์ ว่าด้วยเรื่องของความเข้าใจ

ตกลงที่เราบอกว่าเราเข้าใจตัวเองแล้วเนี่ย เข้าใจจริงๆรึป่าวหว่า

 

โสดมากไป เหงามากไป มักคิดอะไรฟุ้งซ่าน

บางทีจิตใจก็ล่องลอยเพ้อฝันไปไหนถึงไหน หลุดไปอยู่ในโลกสมมุติซักแห่ง

ขยับนิ้ว ขยับคอ กลับมาในโลกแห่งความจริง ก่อนจะนิ่งแล้วถามตัวเองว่า นี่คือโลกแห่งความจริง จริงๆหรือ ?

ก็โลกสมมุติเหมือนกันนี่แหละ ไม่ได้ต่างอะไรกันมากมาย

 

นี่ตกลงว่าทุกอย่างก็คือสมมุติเอา

สมมุติว่านี่คือฉัน นั่นคือเธอ

สมมุติว่าเรารักกัน

เออ สมมุติอย่างนี้ค่อยดีหน่อย สบายใจดี

 

เริ่มเบื่อกับภาพลักษณ์อะไรหลายอย่าง

เบื่อกับสถานการณ์บ้านเมือง

เบื่อกับความขัดแย้งทางอุดมการณ์

สรุปว่าปิดเทอมนี้ยังไม่ได้ที่ที่สงบจริงๆที่จะพัก

 

ผมตั้งคำถามว่าต่อให้ผมเรียนจบ ก็คงจบด้วยเกรดห่วยๆ แล้วจะไปทำมาหากินอะไร

ผมจะเรียนไปทำไม ผมจะมาทำความเข้าใจเรียนรู้ในสิ่งที่คนเรียกว่ามันเป็นศาสตร์และศิลป์ทั้งหลายทั้งปวงพวกนี้ทำไม

สารัตถะโดยแท้มันคืออะไรเหรอ

 

อยากปลดเปลื้องภาระของชีวิตเต็มที

หวังว่าจะอีกไม่นาน จะได้อยู่อย่างสงบๆ ได้พัก

live in peace คงยากอยู่

แต่ rest in peace นี่น่าสน

 

เบื่อพวกคนบ้าๆ ความคิดบ้าๆ ตำราบ้าๆ ชีวิตบ้าๆ

โลกนี้มันบ้าคลั่งขึ้นทุกวัน

 

 

อยากนอน หลับให้นาน

 

อยากทาน แต่ของโปรด

 

.............................

 

ต้องกลับมาเจอกะชัวิตแย่ๆ อีกแล้วล่ะมั้ง

 

น่าเบื่อนะ

 

มันมีอะไรดีขึ้นบ้างเนี่ย

 

ไม่มี

 

จะต้องออกฟิลด์ต่างจังหวัดเป็นระยะเวลา 3 วัน 2 คืน มั้ง

เอาล่ะวะ ต้องเตรียมพร้อมอะไรหลายอย่างมากมาย อย่าลืมชาร์จแบตมือถือล่ะ

 

มือถือสองเครื่องเสียบสายชาร์จแล้ว เสียบปลั้กแล้ว โอเค

 

ตื่นเช้ามาเพื่อพบว่า ไม่ได้เปิดให้ไฟเข้าปลั้ก

โอ้ เป๋อ !!!

 

21-23 ต.ค. ไปช่วยพี่เป๊กกี้ถ่ายรายการต่างจังหวัด

ไม่อยู่ออนเอ็มอะไรทั้งนั้น เว้นแต่จะหาเล่นจากที่นู่นได้นะ

มีธุระเร่งด่วนประการใด โทรเข้าได้ทันทีทั้งสองสาย

 

แตตาโต แม่ของเด็กๆ เราคิดถึงตาโตน้า ร้ากตาโตที่ซู้ด

เดอะลูกสาวทั้งหลายของพี่ ขอให้เป็นเด็กดี อย่างอแง อย่าเกเร

ฝาก multiply กะ hi5 ด้วยนะเด็กๆ อย่าให้ใครมาป่วน รู้ชิมิ

ป่วนปุ้บ ระเบิดกะโหลกมันทิ้งปั้บเลยนะ ^.^

 

 

ทำไมต้องใจร้าย ทำกะเรายังงี้ มันไม่ดีรุ้มั้ย

มันเป็นกฏส่วนตัว ซึ่งไม่น่าจะละเมิด ขอให้เข้าใจ

คนรุ่นเดียวกัน ไม่ค่อยทำ ไม่ค่อยเล่น เพราะรู้ คืออะไร

นี่ถือว่าเป็นรุ่นพี่ ถือโอกาส ทำแล้วก็ผ่านไป

เมื่อคืนที่ผ่านมาได้ข่าวว่า แก้มช้ำ อีกแล้วไง

.............................

พี่ปอยหอมแก้มกุ ฮือๆ

พี่เป๊กยังแค่ดึงแก้ม จับแก้มกุเช้ยๆ

พี่ปอยเจ้าชุ้ว่ะ ทำแก้มกุช้ำ โป้ง !!!

 

 

.......

 

เธอจะมีใจรึเปล่า

 

มันคือความจริงที่ชั้นอยากรู้

 

ติดอยู่ในใจแต่ไม่อยากถาม

 

กลัวรับมันไม่ไหว

 

.......

 

อยากรู้ แต่ไม่อยากถาม

 

อยากรู้ แต่ไม่กล้าถาม

 

อือ

 

.......

 

 

 Many guys dream to drive ferrari , I just dream to command a ... tank !!!

 

และแล้ว พี่สาวสุดที่รักของช้าน ก้อบอกง่ายๆว่า คิดให้ดีๆ

 

และแล้ว กุก้อกลับไปสุ้ต่อให้จบเกม ถึงจะแพ้ ก้อให้แพ้ในเกม

 

กุจะปั่นงาน กุจะกลับไปสอบ และกุจะอยู่วิเวกวังเวงตามประสากุ

 

กุจะอยู่เงียบๆ กุจะรักความสงบ กุจะไม่ไปวุ่นกะใคร ใครมาวุ่นกะกุ กุยิงทิ้ง

 

กุจะไม่พูด ไม่ตอบ ไม่โต้ตอบ ไม่เกะกะระรานใคร

 

กุจะตายโดยสงบ

 

สัดเอ้ย !!!

 

ชีวิตวุ่นว้ายวุ่นวาย ใครไม่มาเจอคงไม่รู้

ได้ข่าวบ้านอยู่กรุงเทพ ฝนตกมามากหน่อย ทำสะหน้าบ้านกลายเป็นคลอง เอาล่ะว้า จะซื้อเป็ดมาทำฟาร์มเป็ดริมคลองกันก็งานนี้

เข้าไปร้าน เจองูที่อ่างล้างชามอีก เอะ งูปลอมมั้ง เหย แลบลิ้นแผล่บๆ เหย เอาแล้วไง ได้ข่าวของจริง เปิดสงครามไล่งูกันอีก

ยางหน้าซ้าย มีอาการซึม วิ่งไปปั้มเพื่อเติมลม โอ้โห พี่วิ่งมาได้ไง มีลมในล้ออยู่ 10 ปอนด์ เออ มันวิ่งมาได้ยังไง ยกมือธุจ้าขอบพระคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย

 

--------------------

 

นั่งนึกแปลกใจว่าน้องๆเก่งจังที่อุดส่าอ่านกุออกว่ากุเครียด แต่เสียใจ กุไม่เล่าให้พวกแกฟังหรอกนะ

ทุกวันนี้โหยหาอดีตมั้ง อดีตสมัยสวนกุหลาบฯ อดีตสมัยรังสิต อดีตที่ผ่านไปแล้ว อดีตที่บางส่วนก็ลบเลือนไปแล้ว มันมีอะไรดีเหรอ ถึงนึกถึงมัน

 

--------------------

 

ควย กุพูดตามตรง กุอึดอัดว่ะ

แม่งเอ้ย ถ้ากุรุ้นะว่าเรียนแล้วกุจะอึดอัดแบบนี้ กุไม่ถ่อมาเรียนแต่แรกแล้ว

สังคมที่นี่ไม่ได้ดีอย่างที่คิดเลย กุล่ะเหนื่อยเหนื้อยเหนื่อย กุละเบื่อเบื้อเบื่อ กุจะบอกแม่กุยังไงดีเนี่ย และกุจะบอกพ่อกุยังไงดีเนี่ย

เค้าต้องใส่กุแน่ว่ากุไม่อดทนเลย

 

เรื่องมันนาน นมนามกาเล ผ่านมาแล้วซักพัก ขี้เกียจย้อนรอย พูดง่ายๆ คือ กุ รับไม่ได้กับสังคมแบบผุ้หญิง

ไอ้เหี้ย กุเป็นไอ้โด่หัวตอโด่เด่เนี่ยนะ

สัดเอ้ย กุไม่เคยอึดอัดเท่านี้มาก่อน กุพอจะคาดเดาได้ว่าถ้ากุเรียนพยาบาล เช้ด กุคงอัพยาแม่งทุกวัน ไม่สิ พยาบาลเค้าคงวางตัวดี กุคงไม่เครียดขนาดนี้

ทุกคนรอบตัวกุ แม่งโปรทั้งนั้น เด็ดทั้งนั้น เจ๋งทั้งนั้น กุเป็นตัวเหี้ยไรซึ่งไม่รุ้เรื่อง ตามไม่ทัน แล้วกุจะอยู่ทำไม อยู่ไปทำไม

 

กุไม่ได้หมายความว่าสังคมแบบผุ้หญิงน่ะไม่ดี ต้องมาอธิบายอีก ห่านเอ้ย

เด๋วน้องๆจะคิดว่าอารืมแม่งแอนตี้ผุ้หญิง นั่นไง แล้วกุจะไปตกที่นั่งเกย์อีก เออ

เหี้ย คนสนิทรุ้อยู่ว่ากุถือเฟมินิสต์หนักขนาดไหน แต่เฟมินิสต์ กับสังคมชะนี มันคนละเรื่อง แยกให้ออก

กุจะเรียกสังคมชะนี มันก้อแรงไปหน่อยมั้ย กุต้องคิดใหม่อีก สัด

 

เพื่อนแมงดีกะกุเกิ้น เพื่อนมันสนุกกันเกิ้น

มีคนบอกว่าเครียดต้องหาทางระบาย ด้วยการฮาบ้าบอ ไม่เครียด

เพื่อนเคสนี้ มันคงใช่

แล้วมันต่างกะกุตอนอยู่รังสิตยังไง

เพื่อนอาร์ทีรังสิตคนไหนผ่านมา โปรดมาช่วยกุสอบทานเชิงประวัติศาสตร์กันหน่อยเถอะไอ้สัด

อาร์ทีรังสิต ถามจริงๆว่าที่เห็นฮาขี้แตกขี้แตนกันอยู่ได้ทั้งวันนั้นจริงๆพวกมึงเครียดกันมั้ย กะเรื่องเรียน เรื่องชีวิต กุตอบตัวเองว่า เครียด

การเฮฮาบ้าบอ เป็นการผ่อนคลายอย่างหนึ่งใช่มั้ย ตอบ ใช่

การเฮฮาบ้าบอ มีไปเล่นกระทบกระเทือนเพื่อนบ้างมั้ย ตอบ มี แต่รุ้แล้วต้องหยุด ต้องถอย ไม่รุกล้ำส่วนตัวกัน

 

ควย พวกมึงผ่านมาแล้วบอกกุทีว่า ในอาร์ที 14 มีกุคนเดียวรึป่าวที่ถือความเป็นส่วนตัวหนักอย่างนี้

ถ้ามีกุแค่คนเดียว กุจะเปลี่ยนตัวเองเดี๋ยวนี้เลย กุจะแปลงร่างแล้วขายวิญญาณกุให้จอมผี ยกเป็นของสาธารณะให้คนทั้งหลายทั้งปวงปู้ยี่ปู้ยำกระทำระยำตำบอนต่อกุได้ตามชอบใจ

จะก่นด่าป้ายขี้ด่าพ่อล่อแม่กุอย่างไร เชินได้ตามใจแลกมลสันดาน โถ่ไอ้สัดเอ้ย

 

สี่ปีที่รังสิต มีคนแซวกุเล่นด้วยความเข้าใจในระดับชั้นความลึกเรื่องกุเป็นตุ้ดหรือเกย์จริงรึป่าว น้อยกว่า 1 เทอม ที่กุอยู่ในจุฬาฯ สามสี่เท่าตัว

มีคนที่พยายามจะรุ้จักกุด้วยวิธีที่ผิด เสียใจ กุตั้งกำแพงกันไปแร้ว กุไม่เปิดรับใครง่ายๆ กุไม่ใช่กะหรี่ ผ่านมาฟาดแล้วก้อไป จอดแล้วเรียกให้กุขึ้นรถ

กุลืมไปว่าการด่าผุ้หญิงเป็นเรื่องไม่สมควร ผุ้ชายดีๆเค้าไม่ด่าผุ้หญิงกันหรอก โดยเฉพาะกะเพื่อน กุลืมไป กุลืมไป

กุลืมไปว่า พื้นที่ตรงนี้ไม่ใช่รังสิต ไม่ใช่ที่ของกู ไม่ใช่ผุ้หญิงที่อยู่ในระบบระเบียบเดียวกับกู แม้กระทั่งละเมิดความเป็นส่วนตัวกู กูก้อด่าไม่ได้

กุจริงจังกะเรื่องขี้เล็บมากไปมั้ย ? อย่างเรื่องจับคู่ แล้วแม่งเป็นใครกันบ้างกล้ามาจับคู่ให้กู กูอยู่รังสิตมาไม่เคยมีใครมาละเมิดกุแบบนี้

ก้อใช่ เค้าไม่รุ้ว่าพวกกูถือข้อปฏิบัติอะไรกันบ้าง เค้าอยู่ในกฎของเค้า กูอยู่ในกฎของกู กูผิดเองที่กุไม่ปรับตัว

กุควรทำไง ตัดควยทิ้ง เป็นเพศทางเลือกอยู่กะพวกแม่งเลย ดีมั้ย ?

 

โอ้ยตายแล้ว น้องๆที่ดีของพี่ทั้งหลาย พี่ขอโทษที่พูดจาไม่เพราะเลย

 

เรื่องมันผ่านมานานมาก ไอ้ห่าน กุอะไรของกุ กุพึ่งมารุ้ว่าสัด กุแม่งเจ้าคิดเจ้าแค้นได้นานเอาเรื่อง ฟื้นฝอยหาตะเข็บมาบ่นเหี้ยไรนักไม่รู้

กุยอมรับนะว่า ทุกคนที่นี่เป็นคนดี ดีมากๆ ดีจนคนเหี้ยๆอย่างกุสะท้านไปหมด

อย่าให้กุสรุปเลยว่าต้องมีใครผิด ไม่หรอก ให้กุเป็นคนผิดเถอะ

ผิดที่กุก้าวร้าวเกินไปในบางครั้ง และผิดที่กุก้ออ่อนแอมากไปในหลายๆครั้ง ผิดที่กุไม่ปรับตัวกุเอง ผิดที่กุเชื่อมั่นตัวเองมากเกินไป ผิดที่กุไม่คิดถึงใครนอกจากตัวกุเอง

กุผิดเอง กุผิดเต็มๆ กุยอมรับผิด

 

หมดเทอมนี้ กุอาจจะรีไทร์จากปอโท

กุอยากหยุด กุอยากเลิก กุไม่อยากทนกะความรุ้สึกอึดอัดแบบนี้

 

อย่าทิ้งคอมเม้นเรย ให้กุจัดการตัวกุเองเถอะ

 

มีลูกสาวแล้ว มีมานานแล้ว แต่ยังไม่เคยบอกใครเป็นทางการ

ตอนนี้เหรอ ลูกสาวสี่คนแระ

 

ลูกสาวคนโต น้องเฟิร์น ปี 4 นิเทศฯรังสิต

ลูกสาวคนที่สอง น้องอุ้ม ปี 3 นิเทศฯ มกท.

ลูกสาวคนที่สาม น้องเก๋ ปี 1 นิเทศฯ มกท.

ลูกสาวคนเล็กสุดท้อง น้องกุ้ก ม.6 อัมพรไพศาล

 

แม่ของลูกยังไม่มี ไม่ต้องถาม ถึงถามก็ยังไม่บอก

ปล่อยให้รอลุ้นกันต่อไป ว่าอาร์มจะเป็นฝั่งเป็นฝาจริงๆจังๆตอนไหน

 

หมอประจำตัวมีแล้ว คุนหมอโป๊กเกอร์

 

ฮื่อๆๆ

 

 

แย่ ผมแย่อีกแล้ว แย่

 

 

ไม่ได้มาเขียนบล้อกในสเปซนานมากแล้ว จะแวะมาก็เฉพาะจะอัพรูปเท่านั้น

อาจจะเพราะว่าตอนนี้มี Multiply ใช้อยู่ ก็เลยติดทางนั้นเสียมากกว่า แวะเวียนไปดูกันได้นะ บอกอีกที เผื่อใครยังไม่รู้

 

 

-----------------------------

 

ชีวิตก่อนหน้านี้ อ่อนแอ อันนี้ก็คงรู้กันอยู่

ประสบการณ์ความรักผิดหวังจะทำให้เราอ่อนแอ เจ็บปวด ยังกับว่าจะต้องตาย

แต่พอเราผ่านมันมาได้ เราจะแข็งแรงกับมันมากขึ้นอีกเยอะ

เราจะรัก จะสานต่อ จะดำเนินเรื่องราวความรักของเราได้อย่างเป็นเรื่องเป็นราว

จริงจัง และ ยั่งยืน

 

ในเวลาที่เราพยายามจะหาใครซักคน น่าแปลกที่กลับหาไม่เจอ

แต่เมื่อเราหยุดนิ่ง ใครบางคนกลับเข้ามามีอิทธิพลกับชีวิตเรา

เคยเป็นอย่างนี้บ้างมั้ยครับ ?

 

ใครบางคน เข้ามาในชีวิตผม หึๆๆ

 

-----------------------------

 

มาว่ากันด้วยเรื่องการเรียนกันบ้าง

พักหลังเด็กๆชอบมาถามกันเยอะว่าเมื่อไหร่จะจบโทซักที

แหม ก็บอกแล้วว่าไม่รีบ ขอชิวๆไปก่อน

อาจจะจบในอีกซักปีสองปี ไม่งั้นก็คงเรียนไม่จบแหละ เฮ้อ

 

-----------------------------

 

มีอะไร ก็นะ มาบ่นๆกันไว้ได้ครับ

 

 

บางทีอาร์มก็สังคมจัดมาก และ บางทีก็ชอบหนีไปหาที่เงียบๆอยู่คนเดียว

 

บางครั้งต้องโลดแล่นอยู่บนเส้นทางที่แสนจะอึกทึกครึกโครม และ บางครั้งเส้นทางเรียบๆที่เงียบสงบมันก็ดีกับความรู้สึกส่วนตัว

 

ถึงแม้ว่ามันจะเงียบสงบจนกลายเป็นเงียบเหงาก็ตาม

 

เพื่อน พี่ น้อง ที่สนิทกัน รู้ว่าอาร์มเป็นคนยังไง

ใช่ อาร์มเป็นคนรักสนุก เฮฮา ทะลึ่งตึงตัง แหกปาก ขี้เล่น ปากหมา

ใช่ อาร์มเป็นคนจริงจัง มีกฏเกณฑ์ privacy ยึดถือความคิดอะไรแปลกๆ

 

ไม่ใช่เรื่องจำเป้น จะไม่มีใครโทรมาตอนดึกๆเพราะรู้ว่าผมอาจจะนอนไปแล้ว

และโทรศัพท์นั้นถือเป็นการละเมิดความเป็นส่วนตัวของอาร์ม

เป็นเหตุให้วันต่อไปที่อาร์มเจอต้นทางของโทรศัพท์ จะต้องมีการด่าชุดใหญ่ ถึงขั้นบุพการีตาย

เว้นเรื่องฉุกเฉิน จำเป็น ไม่ว่ากัน

 

ถ้าทำงาน ว่ากันตามเนื้องาน มีอะไรมาคอมเพลนกันตรงๆ ถูกว่าตามถูก ผิดว่าตามผิด ฉะกันซึ่งๆหน้า

ไม่นิยมการพูดลับหลัง ไม่นิยมการพูดนินทา ปิดประเด็นแล้วก็คือจบ ไม่มีการขุดคุ้ยมาพูดอีก เว้นเป็นการสอบสวนเพิ่มเติม

 

อาร์ที รังสิต ฝึก คนในสาขาให้ออกมาในรูปแบบนี้ อาจจะดูก้าวร้าว แต่เราจริงใจที่จะแสดงออกในตัวตนของเรา

ขอโทษครับที่ก้าวร้าว แต่นี่คือวิชาชีพของพวกเรา

 

ทุกวันนี้อาร์มพยายามรักษาระยะห่างของตัวเองกับบางเรื่อง บางเวลา บางคน

แต่เมื่อยิ่งนิ่ง ยิ่งถอยให้เพราะไม่อยากตอบโต้ ฝ่ายตรงข้ามกลัยรุกหนักขึ้น

อาร์มมีลิมิตครับ อาร์มพยายามอดทน พยายามนิ่ง เราโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ผ่านกระบวนการฝึกฝนมาแล้ว ไม่ใช่เด็กที่ผิดหูปุ้บก็ซัดกันปั้บ

 

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล่นสนุกๆ หรืออะไรก็ตามแต่ ถ้ามันละเมิดความเป็นส่วนตัวของอาร์มจนมากเกิน

ก็จะได้เวลาที่ต้องบวก ให้ได้เจ็บ เลือดตก ยางออก กันไปบ้าง ไม่ว่าฝ่ายตรงข้าม จะเด็กกว่า รุ่นราวคราวเดียวกัน หรือ แก่กว่า ก็ตามที

ไม่ว่าจะหญิง หรือชาย หรือเพศสภาพอื่นๆ

 

อาร์มมีหลักนิยมในการตอบโต้ตามหลักกฏหมายโรมันโบราณของพระเจ้าจัสติเนียนที่ชื่อว่า Lex Talionis

ในคำไทยเรียกหลักนี้ว่า ตาต่อตา ฟันต่อฟัน

 

ทุกวันนี้ชีวิตอาร์มวุ่นวายอยู่แล้ว อย่าเอาเรื่องบ้าๆอื่นใดมาวุ่นวายกะชีวิตอาร์มอีกเลย ไม่สนุกด้วยเลยซักนิดเดียว

 

หากฉันมีโอกาสสักครั้งหนึ่ง จะไม่ทำให้เธอต้องเสียใจ
จะไม่ทำให้เธอต้องร้องไห้ และไม่ทำตัวเป็นคนไม่ดี
หากฉันมีโอกาสจะเริ่มใหม่ จะไม่ยอมลืมเธอเหมือนทุกที
จะใส่ใจต่อเธอที่แสนดี และบอกรักกับเธอทุกๆวัน

แต่วันนี้สิ่งเหล่านั้นไม่อาจให้เธอได้
ก็มันสายเกินไป ที่จะทำ

ผิดที่ฉันเอง ตัวของฉันเอง ที่ไม่เคยจะห่วงใยตอนคบกัน
ผิดที่ฉันเอง ไม่ยอมรับฟัง ว่าเธอแคร์เธอรักฉันมากเท่าใด
ตอนนี้ซึ้งใจ..(และ)รู้ว่าเธอนั้นมีค่าไหน
มันก็สมควรทิ้งฉันไป ทำถูกแล้ว

หากว่าวันเวลาคืนย้อนได้ จะกอดเธอเอาไว้ให้นานๆ
อยู่กับเธอเวลาเธอต้องการ คอยดูแลเมื่อเธอไม่สบาย

หากว่าเธอพบใครใหม่ และกำลังพึ่งดูใจ
อยากบอกเอาไว้ ให้เธอได้ระวัง
หากสิ่งที่เขานั้นทำ ดูแล้วเหมือนที่ฉันทำ
รีบไปจากเขา ฉันไม่อยากเห็นเธอต้องเสียใจ

 

-----------------------------

 

ใครที่มีคนรัก ผมหมายถึงคนที่เค้ารักเรา ดีกับเรา จริงใจกับเรา

 

อย่าได้ละเลย มองข้าม มองผ่าน ทอดทิ้ง เค้าเลยนะครับ

 

วันนึงถ้าเราเสียเค้าไปแล้ว ตอนนั้นอาจจะมานั่งน้ำตาไหล มาเสียใจ

 

มารู้ว่าจริงๆแล้วเค้าคนนั้นมีคุณค่ากับเรามากแค่ไหน รู้ว่าชีวิตเราขาดเค้าไม่ได้

 

...

 

อย่าให้ต้องเดินตามทางซ้ำในสิ่งที่ผมประสบพบเจอด้วยตัวเองนี้เลยนะครับ

 

นานมาแล้ว มีดบาดครั้งสุดท้ายนั้นนานมาแล้ว นานจนอาจจะลืมความรู้สึกเจ็บ รู้สึกปวด ว่า อย่างไร คือ มีดบาด

 

มีดทหารเนื้อเหล็กอย่างดี ที่พี่ตั๊บไม่บอกกุซักนิดว่าของแท้ ก้อนึกว่ามีดขี้เท่อ จะเอามาเจาะกระดาษ ด้วยความที่มันคมมาก มันเจาะทะลุกระดาษรวดเร็วจนเลยมาโดนนิ้วกลางมือซ้าย

 

มันเจ็บแปล้บเบาๆบางๆ แต่ผมปล่อยกระดาษหลุดจากมือ วางมีดในอีกมือลงกับโต๊ะ เวลาเป็นเสี้ยววินาทีตรงนั้น

 

- ยังไม่มองนิ้วที่เจ็บ แต่รู้แล้วว่าโดนบาดแน่ๆ , emotional recall จากที่เคยโดยบาดในอดีต มันทำให้รู้ว่า สาด กุโดนมีดบาด

- ถึงไม่อยากมอง เพราะกลัวจะเจอแผลว่าน่ากลัว แต่ก็ตัดสินใจมองดู เพื่อสำรวจขั้นต้น จะได้ดำเนินการต่อได้ถูก

- มองปุ้บ เห็นรอยแผล ยาวเกือบเซน ความลึกไม่เกิน 2 มิล โอ รอดไป ไม่ใช่แผลน่ากลัว ไกลหัวใจ แค่นี้กุยังไม่ตาย

- เลือดซึมออกมาจนเปลี่ยนกลายเป็นทำท่าจะไหลโจ๊ก อารมณ์กลัว ... กลัวเลือดจะหยดเลอะเสื้อผ้า เลอะเก้าอี้ ไม่ลังเลที่จะยกนิ้วมาดูดเลือดจ้วบๆๆ

- นึกขึ้นได้ว่าจะดูดทำไม ก็เลยกดปากแผลห้ามเลือด อาการปวดเริ่มมา ในใจคิดว่า คืนนี้กุได้กินยาแก้ปวดแน่ๆ

- นึกขึ้นได้อีกว่า เอ้ะ ล้างแผลก่อนสิ ก็เลยไปล้างแผล ล้างคว่ำกันน้ำเข้าไปค้างในแผล แล้วกดปากแผลคัดเลือดออกอีกทีเพื่อความชัวร์

- กดปากแผลห้ามเลือดด้วยทิชชู่ ยกมือขึ้นสูง เอาไปเปะไว้บนหัวเลย

 

จนเลือดหยุด ก็เอาพลาสเตอร์แปะไว้ก่อน แล้วทำงานต่อไปอย่างเก้ๆกังๆ เพราะกลัวแผลจะเปิด เหอๆๆ งานที่ว่าต้องใช้มือและนิ้วเป็นหลักด้วย เลยไม่ถนัด ... ถอดประกอบปืน

 

 

ก็ยอมรับว่าไม่ระวังตัว ประมาท รู้สึกว่าเชี่ยวชาญการใช้มีดแล้ว แต่ก็นั่นแหละ ประมาทจนเกิดเหตุ แล้วลืมไปอีกว่าตัวเองก็ใกล้จะ 25 แล้ว ทำอะไรก็ระวังให้มากกว่าที่เป็นอยู่หน่อย

 

สิ่งสำคัญที่ได้มาคือ แผล ทำให้ผมคิดว่าแผลขนาดนี้ยังปวดแบบนี้ ถ้าโดนแทง จะปวดขนาดไหน

 

ยิ่งถ้าเป็นการแทงหัวใจด้วย ค่อยๆแทง ให้คมมันค่อยๆกรีดผ่านแผ่นอก

 

 

เราจะเผชิญหน้ากับความเจ็บ ความปวด ความกลัว อย่างกล้าหาญและอดทน ได้อย่างไร และมากน้อยขนาดไหน