Lex Talionis of OSK119

 

 

เรื่องของเรื่อง ย้อนไปในงาน CU Music Festival 2008 วันสุดท้ายเลย

 

ผมก็ไปถ่ายรูปครับ อยู่หน้าเวที มันวันพุธ ผมเลยเสื้อเขียว

 

คืองาน 3 วัน จันทร์ อังคาร พุธ ได้ข่าวผมสวมเสื้อสีตามวันครับ

 

โอเค วันสุดท้าย แจกรางวัลเป็นโปสเตอร์พร้อมลายเซ็นศิลปินที่มาร่วมทั้งหมด

 

ข้อแม้คือ ต้องโชว์อะไรที่เป็นสีเขียว

 

อ่ะ ผมก็นิ่งครับ ผมมาถ่ายภาพ อยู่ในไลน์สื่อ ไอ้เรื่องอะไรยังงี้ ให้เด็กเล่นไปเหอะ

 

แล้วผมก็แว่วเสียงชะนีกรีดร้องอยู่ข้างหลัง มีรั้วกั้นพื้นที่ผู้ชม กะ เพรส แอเรีย ฟร้อนท์ สเตจ

 

ชะนีร่ำร้อง อยากได้โปสเตอร์

 

ชะนีแลเห็นว่าผมเสื้อเขียว ขึ้นเวทีไป แหมเขียวชิ้นใหญ่ด้วย ได้แน่ๆ

 

มือชะนีมาตีที่ไหล่ พร้อมเสียงว่า อยากได้โปสเตอร์

 

ผมยังนิ่ง มือจับกล้อง ไม่สนใจอะไร

 

เสียงชะนีร่ำร้องไม่พอใจ เสียอารมณ์ อดได้โปสเตอร์

 

...

 

ไม่เกรงใจ ว่าสถานที่จัดอยู่หน้าพระรูป 2 รัชกาล

 

จะหันไปด่า "อิเหี้ย" ดังๆ

 

นิสิต ป.ตรี ท่านใด อ่านแล้วพอจะนึกถึงพฤติกรรมตัวเองในครั้งนั้นได้

 

ถือว่าโดนผมด่าในตอนนี้ละกันนะ

 

 

 

อ่า รถอาร์มเท่ครับ ไม่มีป้ายทะเบียน

 

อ่า ไม่ได้เอาไปแต่งหรอกครับ

 

อ่า คือว่า แม่งมีรถมาเฉี่ยวครับ เอาป้ายทะเบียนรถผมไปด้วย

 

อ่า รถอาร์มเท่ครับ ไม่มีป้ายทะเบียน

 

มึงหักซ้ายซักสองเซ็น มึงก้อไม่ต้องเอาป้ายกุไปแร้ว แสด

 

สบายใจเลยกู

 

ไปส่งลูกสาวคนโตที่มหาลัย เจอรุ่นน้องเลยนั่งคุยกะรุ่นน้องอยู่ใต้หอ

ลูกสาวกลับมาบอกว่าเจอรุ่นน้องอีกคน เรารึก็อารมณ์ดี เพราะน้องคนที่ว่าเค้าเป็นคนอารมณ์ดี

ก็เอาเลย กระโดดเหยงๆไม่อายฟ้าดินและใครทั้งนั้น

อายทำไมเล่า คนมองกันเยอะแยะ ไม่ต้องอาย นิเทศฯไม่อายใคร

กระโดดเหยงๆ ส่งเสียงร้องนำไปก่อนด้วย

"ซิกัมซ่า ซิกัมซ่า ซิกัมซ่า"

ห้าเมตรก่อนถึงเป้าหมาย ผมหยุดกระโดดอยู่ในท่ายืนขาเดียว

เซไปข้างหน้าเล็กน้อย ทำท่าจะหัวทิ่ม แต่ประคองตัวกลับมายืนได้

ผู้หญิงคนนั้น โอ้ว แม่เจ้า เหมือนไอ้น้องซิกัมซ่าชิบหาย แต่ ไม่ใช่

สายตามากมายจับจ้องที่เรา หันไปถามเดอะแก้งลุงและลูกสาวที่เดินตามมา

"นี่เราทักคนผิดรึป่าว"

ไอ้ลุงตอบทันใด โฮ้ย เค้าอยู่ร้านข้างหน้า ไม่ใช่ร้านนี้

"ขอโทษครับ" ผมเลยต้องขอโทษคนที่ร้านตรงนั้น ก่อนเอามือตบหน้าตัวเอง

เอาส่วนผิวหน้าที่แตกร้าวออกไป ก่อนจะปล่อยฮาเสียงดังลั่น ในความเป๋อของตัวเอง

และฮายิ่งกว่า ที่ลูกสาวยังอุดส่าป่าวประกาศ

"ชื่ออาร์มค่ะ จบแล้ว สิดเก่าค่ะ"

...

ฮา เครียดๆอยู่ ฮา !!! ^.^

 

 

เมื่อคืนไปชิวกะพี่ๆน้องๆที่สนิท

 

มีคนโทรมาอวยพรวันเกิดย้อนหลังมั่ง เข้าใจผิดวันมั่ง ไม่ซีเรียส

 

แต่เรื่องของเรื่องคือมีรายนึงโทรมา เบอร์ไม่ได้เมมไว้ ไม่รู้ใคร

พอเรารับสาย เค้าก็บอกว่า สุขสันต์วันเกิดนะเว้ย พรุ่งนี้อย่าลืมเบิร์ธเดย์กูด้วย

ตอนนั้นขับรถ กำลังจะไปที่ร้านที่จะชิว ก็โอเค ขอบคุณมากนะครับ

ว่าแต่นี่ใครเหรอ ?

 

ปลายทางตอบกลับมาว่า เอ้า แล้วนั่นใครล่ะ

 

ชักแหม่งๆ...

 

ก็ถามเค้ากลับไปว่า โทรมาหาใครล่ะครับ

 

แล้วคำตอบที่เป็นคำถามของปลายสายก็ดังออกมา ว่า เอ้านั้นไม่ใช่ แซะ เหรอ

 

...

 

แซะไหนวะ ? นี่อาร์มครับ ไม่ใช่แซะ

 

...

 

วางสาย ขับรถต่อ อารมณ์ก็ฮาๆกะเรื่องนี้

 

ว่าแต่แซะไหนวะ เด๋วกุจะแซะคนโทรมา เดี๊ยะ !!!

 

 

แก่อีก ยังแก่ได้อีก

หวังว่าอะไรจะดีขึ้น หวังว่า

 

วันเกิดปีนี้ไม่ได้แตกต่างอะไรจากทุกปีที่ผ่านๆมา

แต่ดีตรงที่ไม่ออกไปไหน อยู่บ้าน นอน ทำงานก้อกแก้กหน้าคอม เล่นเกม ดูทีวี

 

ไม่มีอะไรต่างจากวันปกติเท่าไหร่หรอกมั้ง

 

มีข้อความที่ถูกส่งมาเรื่อยๆ ทั้งทางมือถือ อีเมล hi5 แล้วก็ multiply

 

ขอบคุณครับ ขอบคุณทุกคน

จริงๆไม่ต้องลำบากส่งข้อความก็ได้

เพราะมันจะทำให้ผมหยิ่งลำพองเกินไปกับวันเกิดของตัวเอง

จริงๆก็แค่วันธรรมดา ที่ไม่น่าจะต้องมีอะไรมาก

ใช้ชีวิตอยู่อย่างเรียบง่าย

ใช้ชีวิตอย่างสม่ำเสมอ ไม่ต้องหวือหวา

สบาย สบาย

 

ผมจะไปเล่นเกมต่อแล้วนะครับ

 

ความรัก ความชอบ เรื่องแบบนี้ไม่เข้าใครออกใคร

ถึงเวลาจะมาก็มา และถึงเวลาจะไปก็ไป

ชอบเค้า แล้วเค้าชอบเรา ก็ดีกันไป คบกันไป

ชอบเค้า แต่เค้าไม่ได้ชอบเรา ก็ยิ้มให้แล้วโบกมือบ้ายบายกันไป

 

ชีวิตเป็นเรื่องของความสมหวังและผิดหวัง ที่เปลี่ยนแปลงไปตามวาระ ตามโอกาส

ตามปัจจัยอะไรอื่นๆอีกหลายสิ่งหลายอย่าง

 

ชีวิตดำเนินต่อไป กาลเวลาเดินหน้าไปสู่จุดหมายปลายทางที่ยังไม่รู้ อนาคตที่ไม่อาจคาดเดากันได้

ความทรงจำถึงอดีตที่ผ่านล่วงเลยแล้วนั้น

บางทีก็ฉายภาพขึ้นในห้วงความรู้สึกนึกคิด

เธอคนนั้น เค้าคนนี้ เรายังคงคิดถึงพวกเค้าอยู่ ไม่ได้ลืมเลือนหรือหายไปไหน

อาจจะแตกต่างบ้างตรงที่ว่า อาจจะรู้สึกไม่มากเท่ากับสมัยก่อน

มีอะไรที่เปลี่ยนแปลงไปบ้าง ในฐานะที่เราโตขึ้น มองอะไรโดยมีบทเรียนนั้นมาแล้ว

 

ความเข้าใจในชีวิตอาจจะเป็นเรื่องง่ายและยากในเวลาเดียวกัน

เป็นเรื่องที่แตกต่างกันไปในรายบุคคล

 

ในเวลาที่เราบอกว่าเราเข้าใจ

เราเข้าใจมันจริงๆหรือปล่าว

อย่างไรคือเข้าใจ

ต้องอย่างนั้น ต้องแบบนี้ คือเข้าใจ

มนุษย์ทั้งหลายก็สร้างมันขึ้นมาและเป็นกรอบ เป็นกฎเกณฑ์ ว่าด้วยเรื่องของความเข้าใจ

ตกลงที่เราบอกว่าเราเข้าใจตัวเองแล้วเนี่ย เข้าใจจริงๆรึป่าวหว่า

 

โสดมากไป เหงามากไป มักคิดอะไรฟุ้งซ่าน

บางทีจิตใจก็ล่องลอยเพ้อฝันไปไหนถึงไหน หลุดไปอยู่ในโลกสมมุติซักแห่ง

ขยับนิ้ว ขยับคอ กลับมาในโลกแห่งความจริง ก่อนจะนิ่งแล้วถามตัวเองว่า นี่คือโลกแห่งความจริง จริงๆหรือ ?

ก็โลกสมมุติเหมือนกันนี่แหละ ไม่ได้ต่างอะไรกันมากมาย

 

นี่ตกลงว่าทุกอย่างก็คือสมมุติเอา

สมมุติว่านี่คือฉัน นั่นคือเธอ

สมมุติว่าเรารักกัน

เออ สมมุติอย่างนี้ค่อยดีหน่อย สบายใจดี

 

เริ่มเบื่อกับภาพลักษณ์อะไรหลายอย่าง

เบื่อกับสถานการณ์บ้านเมือง

เบื่อกับความขัดแย้งทางอุดมการณ์

สรุปว่าปิดเทอมนี้ยังไม่ได้ที่ที่สงบจริงๆที่จะพัก

 

ผมตั้งคำถามว่าต่อให้ผมเรียนจบ ก็คงจบด้วยเกรดห่วยๆ แล้วจะไปทำมาหากินอะไร

ผมจะเรียนไปทำไม ผมจะมาทำความเข้าใจเรียนรู้ในสิ่งที่คนเรียกว่ามันเป็นศาสตร์และศิลป์ทั้งหลายทั้งปวงพวกนี้ทำไม

สารัตถะโดยแท้มันคืออะไรเหรอ

 

อยากปลดเปลื้องภาระของชีวิตเต็มที

หวังว่าจะอีกไม่นาน จะได้อยู่อย่างสงบๆ ได้พัก

live in peace คงยากอยู่

แต่ rest in peace นี่น่าสน

 

เบื่อพวกคนบ้าๆ ความคิดบ้าๆ ตำราบ้าๆ ชีวิตบ้าๆ

โลกนี้มันบ้าคลั่งขึ้นทุกวัน